در خاطره ی خاک و گیاه

در خاطره ی خاک و گیاه 30-11-2002

کاش در خاطره ی خاک و گیاه
آسمان باشد و خورشید،
و یک دریا ماه

سبدی باشد
عمقش احساس
محتوایش همه عطر آمیز،
چون ساقه ی تاک
و نوایش همه را گوش نواز

ساحلی باشد
تا آن سر ِ فکر
پهنه اش از واژه رنگارنگ
صخر ه هایش همه قرمز
همه یاقوت
پر از شوکت ِ مهر

ساحلی
شکل ِ همین زندگی ساده ی ما
حک شده بر تن ِ شن های اساطیری آن،
جای پائی از شوق
رّد دستی از فکر

جنگلی جاری، از انسان سرشار
و درختان کهن
ریشه در آبی ِ صبر
شاخه هاشان همه رنگی در رنگ
همه دستی در دست
خاک ،
اشباع
پُر از عطر نفس

بارگاهی باشد
که کسی سجده به خاکش نََبرد

شامگاهی شود ار بی مهتاب،
گونه ای
کو که سیه چشم به منزل برسد

حجم فریاد به شادی برود
وزن ِ بیگانگی از پنجره ای سر نکشد
و هوای پرواز،
وصف رؤیای هزاران و هزاران نشود

کاش در خاطره ی خاک و گیاه
زرد در آینه چنگی نکشد
و کسی فردا را،
بی مهابا مفروشد به هجوم
یا کسی حجله ی خونین به سرادوش ِ سحر مسپارد

کاش در خاطره ی خاک و گیاه
آسمان باشد و خورشید
و یک دریا ماه
تا که باران فرحبخش
بشوید تن ِ راه

!